Bewustzijn en stappen nemen

Ik schrijf met regelmaat over non dualiteit, het ego, onze identiteit, maar ik vraag me soms af of iedereen het kan volgen, of dat ik te veel vanuit het jargon van bewustzijn communiceer.

Voor één keer wil ik het daarom helemaal vanuit de basis uitleggen. Persoonlijke of spirituele ontwikkeling is namelijk een proces waar geen stap of fase overgeslagen kan worden en de één is het gevolg van of leidt tot de ander. Het zijn de stappen uit het verstand, dus naar het bewustzijn. Het willen nemen van deze stappen hebben meestal het verlangen naar vrijheid als drijfveer

Het lek in je hoofd

Hoe leg je nu eenvoudig uit welke niveau’s van bewustzijn of ontwikkeling uit? Ja, de beste manier is een metafoor of analogie. Een metafoor is mooi, maar dit blog zou dan misschien twee keer zo lang worden… Ik ga dus voor de analogie; een lek in je hoofd. Bij elke laag zal ik een toelichting geven.

1) Hee, er is een lek in mijn hoofd. ‘Tsja, zo ben ik nu eenmaal’. Dat is niet mijn schuld.

Hier is nog geen bewustzijn op mogelijke groei. Er is nog geen enkele aanleiding geweest tot zelfonderzoek, want het bewustzijn is niet geprikkeld door de nieuwsgierigheid naar meer. Alles is best en gevoelens van onvrede hebben altijd een oorzaak die door de ander gecreëerd is.

2) Hee, er is een lek in mijn hoofd, laten we hem plakken. Er komt een plakker op de lek en de vraag is dan hoe lang deze plakker blijft zitten. Technisch gezien is het lek nog steeds aanwezig.

We beseffen dat er iets mis is en we zijn oplossingsgericht. Vaak is er ook een aanleiding geweest die dit in beweging brengt. Op elk probleem van onszelf of de ander wordt een pleister geplakt. Het werkelijke ‘probleem’, ‘de lek’, wordt bedekt door een plakker. De perceptie is dat het opgelost is, maar er zit nog steeds een lek en een plakker.

3) Hee, er is een lek in mijn hoofd, laten we onderzoeken hoe deze is ontstaan. Vaak vanuit een verwijzing naar of vertrekpunt vanuit het verleden, want wat ging er aan vooraf m.b.t het ontstaan van het lek?

Hier hebben we één oog open. Want als er een gevolg is, moet er ook een oorzaak zijn, nietwaar? Als de oorzaak helder is dan kunnen we het een plekje geven en dan ‘begrijpen’ we het . Begrijpen is hier nog steeds op perceptie gebaseerd, want begrijpen heeft nog steeds een bron in het verstand.

4) Hee, er is een lek in mijn hoofd en er is een persoon(lijkheid) die zich hier om bekommert, nieuwsgierig is en het wil oplossen of begrijpen. Is het lek werkelijk aanwezig of heb ik deze zelf gecreëerd.

Now we’re talking. Twee ogen open en een helicopterview, zonder oordeel vanuit, noch over het verstand/onze persoon. Daarnaast is het lek gewoon een lek en de rest is het verhaal dat we (ooit) daar omheen hebben gecreëerd. Het gaat hier om het doorzien van het verhaal. Dit perspectief is wel het meest lastig, omdat we ons dienen te onthechten van alles dat we geloven dat we (niet) zijn.

Zoom uit!

Mocht punt vier nog steeds de wenkbrauwen doen fronzen… Zie het dan als dat je een diamant bent. Deze bestaat uit allerlei facetten die jouw persoonlijkheid representeren en de kleuren die ontstaan is wat jij van jezelf de wereld in projecteert, maar… Als je uitzoomt, dan is het een lichtbron die op de diamant schijnt.

De vierde laag van het bewustzijn komt er op neer dat je (óók) deze lichtbron bent. Het oog die de diamant bekijkt, zeg maar. Alles over- en doorzien…

En nu stop ik, want ik zou het simpel houden. 😉