Met of zonder cape?

Je hebt mensen die kruipen, knokken, vechten en weer opstaan. Dit zijn de helden en we hebben allemaal deze held in ons. Zelfs de bekende -weliswaar fictieve- superhelden hebben hun uitdagingen gehad alvorens ze voor volwaardig superheld werden erkend. De held in ons heeft overwinningen op de slechtste slechteriken zoals: teleurstelling, angst en falen. Meerdere klappen eenheidsbewustzijnontvangen, maar geïncasseerd en geaccepteerd om vervolgens hard terug te slaan.

Dan zijn er ook nog slachtoffers… De passieve klagers die alles is aangedaan en daardoor kunnen ze er niks aan doen. Zo is het en zo ben ik nu eenmaal, want zij zijn fout, ik doe niks verkeerd. Door hem of haar is mijn leven een lijdensweg. Er wordt weinig tot niets ondernomen om de kwaliteit van het leven te zoeken, te ontdekken noch te implementeren.

Geen oordeel, maar het is wel een keus, want je hoeft geen slachtoffer te zijn.. Daarentegen ben je ook niet verplicht om als held door het leven te gaan. ‘Whatever floats your boat’, zeggen ze zo mooi in het Engels.

De route van een held

Gekneed en geboetseerd. Hoe, door wat en wiens handen? Langs een lijn van momenten waar ik gefrustreerd, boos voelde en mezelf ergerde, bestudeerde ik de anderen buiten mijzelf. Nieuwsgierig naar wat hun bewoog en hoe het kan dat zij hetzelfde ervaren. Pijnlijke spiegelbeelden en toch uiterst educatief. Fascinerend hoe we allen een ander intern besturingssysteem hebben, maar dat we op verstandelijk, genetisch en fysiologisch niveau dezelfde primaire behoeftes hebben.

Een verschil in context en omgeving leiden op jonge leeftijd tot de verhalen die we ons en anderen door de jaren heen vertellen. Leiden tot de persoon zoals we deze naar de buitenwereld projecteren en hoe we deze waarnemen… Hoe ga jij met ‘pijn’ om? Ik geloof dat alleen jij de verlosser kan zijn van het lijden en alles dat je nu labelt als ‘onaangenaam’. Een ander kan niet meer dan richting geven… Je mag zelf door de deur naar buiten of binnen treden.

De jouwe is anders dan de mijne

De route naar de deur, de ontwikkeling tot held, is overigens voor niemand hetzelfde, want we komen allemaal uit een ander nest. Wel geloof ik dat de bestemming overeenkomt, indien we deze (onder)zoeken. We zijn in deze lotgenoten, zelfs bondgenoten, want we zijn verbonden. We hebben een interpretatie van dit ‘mens zijn’ en dat interpreteren doen we allemaal. Evenals de perceptie van de wereld en de invulling hiervan, hetzij effectief of niet. Dit laatste maakt niet uit en kan ook niet meer zijn dan een oordeel.

De weg uit het verstand, waarin het verstand beweegt, beweegt ook in het Eenheidsbewustzijn, want daarin beweegt alles. Het aandeel van het verstand is wellicht de grootste handicap van de mens, maar het zal altijd onderdeel zijn van het grotere geheel. Erken het, begrijp het en heb het lief zoals het jou lief heeft. Want hoe je het ook bekijkt, de intentie van het verstand is liefdevol, maar vanuit daar te beschermend en daardoor remmende factor. Eigenlijk is het best een mooie eigenschap, nietwaar? Zo word je eigenlijk geholpen, soms gedwongen, om in jouw eigen Batmobiel de juiste verhouding tussen gasgeven en remmen te vinden…