Geluk zoeken in een wereld die slaapt

Verdwaald in de zoektocht naar geluk

Als je weet dat we allemaal geluk zoeken, stressvrij willen zijn, de verbinding zoeken en het tegenovergestelde terug zien… Dan is het niet logisch dat we het leven inrichten op een manier dat we ‘geluk’ maar weinig tot niet ervaren.

Doordat ik overeenkomsten zoek, zie ik ook de behoefte aan verbinding om mij heen. Hoewel ik zelf ook aan het programma deelneem, is het toch anders als je het programma door hebt en er zelfs content mee kan zijn. Eerder in mijn leven maakte dit mij onrustig en gefrustreerd. .

Ik vroeg mezelf vaak af: Hoe kan dit nou, ik ben toch niet de enige in de wereld? Dat kan toch niet zo zijn? Vooral als ik de lamgeslagenheid van de vele gezichten las in mijn dagelijkse woon-en-werk-en-weer-terug-reis.

Ik had van de week even een flashback naar dit gevoel vanwege onderstaand filmpje. Het verbeeld precies het gevoel, de verwondering en het gevoel van afgesneden zijn. Het lijkt alsof we veel investeren in het vinden ‘geluk’, ook al weten we vaak niet wat dit nu precies is.

Ken je de frustratie van ‘geluk’ zoeken en het nergens kunnen vinden, of eigenlijk: het vasthouden ervan? Hoe kan het dat geluk voor iedereen wat anders betekent? Er bestaat geen bikkel harde en feitelijke definitie, dat kan ook niet.

Wie heeft er van zijn ouders of op school iets meegekregen over geluk? Je wordt voorbereid op succes, maar niemand informeert je over het nadelige effect van het najagen van een carrière. Als je ontwaakt uit de illusie dat bezit en materiaal het niet is, moet je het (vaak na je dertig- of veertigste levensjaar) uitvinden als een schreeuwende in een woestijn met eindeloze zelfhulpboeken en geluk-belovende-workshops.

Ondertussen hebben velen ook nog vaak het gevoel dat er iets mis met hun is. Ze functioneren niet op het werk, niet in de relatie, niet in het dagelijks leven. Zij die de hun formule hebben gevonden dringen dit de ander op en als het niet opgevolgd wordt, of niet aan wordt voldaan, dan worden ze afgeschreven. Een beetje het; mijn beeld hoort ook het jouwe te zijn, zeg maar.

Afleiding is geen ontspanning

Gezien niemand echt lijkt te weten hoe het nu werkt, laten we ons leiden door de mechaniek van het brein en maken we onszelf wijs dat ‘geluk’ of ontspanning in de afleiding zit. We gaan op vakantie, weekendjes weg, uit eten en allerlei andere dagjes weg.

In ons brein is dopamine aanwezig. Hoe meer we iets doen waar we blij van worden, hoe meer dopamine. Dit laatste geldt ook voor als we ons niet goed voelen. Het komt een beetje neer op: wat je voedt wordt sterker. Wat we vaak als geluk ervaren, is een piek of boost van dopamine. Geluk is hierdoor, in dit geval, een werkwoord.

Wanneer je gevoelens van ontevredenheid gaat maskeren, dan noem ik dit afleiding (soms zelfs verdoving) zoeken van al die onprettige prikkels. Tegenwoordig bestaat veel van onze maatschappij uit manieren om afleiding, dus die onprettige prikkels te onderdrukken.

Hallo smartphones en Netflix

Het brein wil wat te doen hebben, al is het alleen maar kauwgom. Dat is normaal. Hoe diep bewust of spiritueel we ook zijn: ons brein, een gezond brein, heeft nu eenmaal een standaard aantal delen en daardoor ook een aantal standaard functies. Geen van deze delen kun je afstoten of negeren. Wel kunnen er door gedachtepatronen bepaalde delen en functies domineren.

De behoefte aan geluk heeft hier ook zijn of haar aandeel. Als ik ‘geluk’ even globaal definieer en plat sla en generaliseer, is geluk je goed en zorgeloos voelen.

De afleiding van de gedachten dat we ons niet goed en zorgeloos voelen, maakt dat we zoeken naar afleiding. Oftewel: het niet bezig zijn met hetgeen ons in ons eigen wereldmodel tegenhoudt. We voelen ons namelijk goed als we niet bezig zijn met hetgeen we misschien wel eens aan zouden moeten kijken. Afleiding is een pijnstiller die uiteindelijk uitgewerkt en weer ingeslikt dient te worden om het effect ervan te ervaren…

De evolutie van technologie

Ik kom nog uit een tijd waar je bij het huis van een schoolvriendje aanbelde om te kijken of hij thuis was. Zo ja, dan ging je buiten spelen. En spelen was dan: stoepranden, tikkertje spelen indien je andere vriendjes of vriendinnetjes tegenkwam, hetzelfde voor verstoppertje. Je was actief! Nu wordt er een Whatsapp gestuurd en blijft het bij wat heen en weer sturen van wat berichtjes.

Vroeger had je gesprekken of werd er gewoon even niks gezegd als je in een restaurant aan het eten was. Nu wordt alle tijd tussen het eerste drankje en het toetje gevuld met social media en foto’s van het eten op Instagram. Een paradox, nietwaar? Vrienden in een restaurant, op hun telefoon en ‘social’ media. Het offline leven lijkt saaier en pijnlijker dan het online leven.

Ach, misschien ben ik ook maar een ouwe lul die de wereld op zijn manier wilt verbeteren. Ik vind troost, nee, ik ben content in een wereld waarvan ik weet dat we allemaal hetzelfde verlangen, dat is wat ons verbroedert en wat we allemaal overeenkomen. Mijn theorie is dat we van ik-gericht naar wij-gericht zouden kunnen gaan om de wereld te geven wat het mist: verbinding. Hersen technisch gezien zijn we niet gemaakt om afgezonderd te leven.

Toch leeft een groot deel van de wereldbevolking in een cultuur waarbij ik-gerichtheid juist gepromoot wordt. Want ik-gerichtheid is de financiële melkkoe. Want als wij samen gaan werken en onafhankelijk worden en blijer zijn met minder, gaan de ik-denkers nog harder hun best doen om ons te verleiden… Join the dark side, zeg maar.

Ik vraag me af in hoeverre we als mens evolueren, als we na tig miljoen jaar nog steeds niet in staat zijn om geweldloos deze wereld te bewonen.

De moraal van dit verhaal

Ik wil toch even benadrukken dat de bron om dit alles met jou te delen, geen wortel heeft in gevoelens van bitterheid en/of frustratie. Mijn intentie is om weer even bewust te maken dat hetgeen we verlangen er al is, maar dat de bestaande afleidingsmanoeuvres ons daarvan weerhouden.

Besef dat er een manier van leven is die het andere leven tot stand houdt. Wat ik daarmee bedoel? Heb op geen enkele wijze een negatief oordeel over jezelf. Accepteer het deel dat elke dag naar het werk gaat en geld verdient. Iets is zwaar in het leven omdat jij zelf het gewicht er aanhangt. Alles is onderdeel van het grotere geheel. Ook de kanten die we liever niet zien of niet trots op zijn.

Misschien klinkt het gek maar… Raak ermee vertrouwd, omhels het, sluit het in je armen en stoot niets af. Van alles waar je tegen vecht, word je niet gelukkig, nee, worden WE niet gelukkig van. Wanneer je beseft dat wij allemaal hetzelfde zoeken en verlangen, zul je dit ook herkennen in de ander en maakt het je milder naar jezelf.

Stop eens met het jezelf afscheiden van de rest, stop eens met de focus op de verschillen. Stop eens met ‘ik-denken’. Waar heeft dit je tot noch toe gebracht? Wij bewandelen deze wereld, wij leven erop, wij ontmoeten en delen hem…. met elkaar.

De podcast versie van dit blog

>