De draden in je hoofd

Als je over Eenheidsbewustzijn of non dualiteit spreekt, of je je daar voor het eerst in verdiept, dan loop je vanzelf tegen de ik-illusie aan. Hier heb ik ook eerder een podcast aan gewijd. Echter ben ik hier over na gaan denken en gaan reflecteren. Mijn doel is om Eenheidsbewustzijn zo eenvoudig mogelijk uit te kunnen leggen zodat mensen op zijn minst het een kans geven.

Iemand recht voor zijn raap aangeven dat zijn ‘ik’ niet waar is of niet bestaat, nodigt niet uit, stoot af en leidt tot weerstand tegen iets wat juist ontzettend mooi en waardevol is!

Hoewel de ‘ik’ ontstaan is door ervaringen en de meervoudige mogelijkheden van interpretaties van die ervaringen, zou je die ‘ik’ -gezien de subjectiviteit ervan- een illusie kunnen noemen. De hersenen zijn nu eenmaal op een bepaalde manier ge-hardwired om iets met elke zintuiglijke waarneming te doen en iets van iets te vinden.


Toch liever de podcast luisteren over dit thema?


Een realiteit, niet De realiteitnon dualiteit

Het kan zijn dat mijn non dualistische medestanders mij nu afschieten, of althans hun ‘ik’ die naar hun fysiologische brein verwijst… Maar ik sta honderd procent achter de filosofie dat de ‘ík’ die verwijst naar onze persoonlijkheid, EEN realiteit is, maar niet DE realiteit waarin alles beweegt en ons allen verbindt.

We hebben nu eenmaal een fysiek lichaam die waarneemt en dus dat brein die de binnenkomende prikkels en informatie een plek geeft. We kunnen dit niet ontkennen en ik noem deze ‘ik’: ‘de sociale ik’. Door dit fysieke bestaan ontkomen we niet aan de fysieke taken om ons fysiek, ons lichaam, te onderhouden. We kunnen het brein en bijbehorende functies niet uitschakelen, onze persoonlijkheid en het interne besturingssysteem niet uitwissen, maar we kunnen het wel doorzien.

Als alles gewoon gebeurd, dan kun je een realiteit zoals deze door jouw ik-persoon ervaren wordt, ook niet als illusie bestempelen. Hierdoor is de ‘ik’, de sociale ‘ik’ geen illusie, maar een realiteit binnen hetgeen gewoon is wat is.

Game over of game continues?

Dus een realiteit. Ik zie ‘de sociale ik’ als een mannetje of vrouwtje die in een realistisch uitziend computerspel leeft. Deze persoon beweegt overal naartoe, reageert op de omgeving, ontmoet en neemt ook afscheid van andere personen die voorbij komen. Ook is er een verhaallijn die men volgt. Deze zorgt voor plezier en/of drama. Alles lijkt gewoon te gebeuren, elke richting lijkt gekozen of soms gedwongen door omstandigheden.

Echter, een spel heeft regels en een computerspel een joystick. De meesten kiezen er op dit moment voor om die persoonlijkheid dan een illusie te noemen… maar het spel, deze sociale ‘ik’ is er nu gewoon eenmaal en deze is fysiek en duaal. De sociale ‘ik’ is op ‘ik’ gericht, want het moet overleven in het spel… koste wat het kost en soms ten koste van…

Wat bestuurd dan eigenlijk de joystick, als je inziet dat de sociale ‘ik’ een realiteit is die in een andere beweegt? De ‘wat’ is dan weer het verstand die deze ‘wat’ wilt verklaren, maar de ‘wat’ is het Zijn, de ervaring die je niet kunt omschrijven, het woordeloze, de vormloze vorm, whatever.

We kunnen het alleen in woorden  benoemen als Eenheidsbewustzijn of non dualiteit, zodat we in ieder geval weten waar we het ongeveer over hebben…

Het licht heeft altijd aangestaan

Laten we voorop stellen dat je al verlicht bent. Je hoeft alleen het spel te doorzien (makkelijker gezegd dan gedaan), maar het spel gaat wel gewoon door. Je kunt het niet ontkennen, negeren of weigeren. De ik-illusie is dus geen illusie, dat is een oordeel over of vanuit het ‘ik’ of de persoon met wie we geïdentificeerd (kunnen) zijn. Onze sociale ‘ik’ is een realiteit, met de nadruk op ‘een’.