Het onbeschrijfbare

“Jij al doordringend wezen!
Goed, kwaad, plezier of pijn:
dit alles vindt plaats in het verstand,
jouw Zelf hangt er niet mee samen.
Je bent geen dader noch slachtoffer
Dus jij bent altijd vrij.”  ~Ashtavakra Gita

Hoe schrijf je over het beschrijfbare? Liefde, God, het Universum, het non-duale, de bron, dat ‘ene’. Dat deel in ons dat weet, signalen afgeeft die we vaak horen of waarnemen, maar we door allerlei factoren in ons denken alsnog negeren. Een bron, kern van puurheid, hetgeen ons verbindt. Dit blog gaat over het doorzien dat we mentaal afgedwaald zijn van hetgeen we allemaal overeenkomen: de zoektocht van de weg terug. Het is een uitnodiging om te onderzoeken hoe het voor jou is de dingen te zien zoals ze zijn, of misschien juist niet zijn.

Vaak lijken we iets aangeleerd te hebben, maar hebben we onszelf nooit meer afgevraagd of het ons nog steeds dient. Ook weten we niet beter dan onbewust bekwaam constant te vergelijken en vinden we altijd wel iets van iets, maar wat als dit de onrust veroorzaakt waar we zo graag van af willen?

Denken en voelen

Gaandeweg verdwalen we in een soort schemergebied waar denken en voelen door elkaar heen lopen en waarvan we niet geleerd hebben het onderscheid te (h)erkennen. Het denken lijkt vaak op een werkgever waar we alles voor doen om de baan te behouden. Het voelen lijkt mystiek en door het denken niet te vangen, noch te ontkennen, maar zeker aanwezig. Zeker in het westen worden we hier grootgebracht om dat ego, dat mentale aspect, te plezieren en zelfs te vriend te houden.

Het plaatje van huisje-boompje-beeldje is de imprint en drijfveer van velen. Financieel succes, status en aanzien lijken toch vaak de kernwaarden, maar hoe voelen we hier ons eigenlijk bij? Niemand kan ‘geluk’ definiëren, maar we zoeken het overal!? We hebben een plaatje gecreëerd, of geschetst, van wat het zou moeten zijn, streven dat dan na en raken teleurgesteld. Niet gek… het plaatje is mentaal en dit maakt het subjectief. Want stel je -met dat plaatje- niet het denken gerust als je nastreeft te realiseren wat het verlangt?

De vraag ‘Waarom doen we (of ik) wat we doen en waarom dan?’ houd mij al jaren bezig. ‘Wat is werkelijk of waarheid?’, is er ook zo eentje. Mijn eigen conclusies zal ik in dit boek delen en dan laat ik het aan jou of het met jou resoneert of niet. Een ieder heeft zijn of haar eigen proces, een eigen tempo en een eigen moment waarop iets past. Soms is de wijze om op een bepaalde manier tegen belangrijke zaken aan te kijken te uitdagend voor het model van de wereld zoals deze nu staat.

Ik schrijf dit voor de nieuwsgierigen, de onderzoekers, de vinders van het alles en het niets…

Niet twee maar één

Het is verleidelijk om uit te leggen hoe het mechanisme van denken werkt. Vooral als je weet dat al herhaaldelijk door meerdere mensen al gedaan is. Van Ramana Maharshi toen, tot Mooji vandaag; waarheid, leven en het non duale deel demonstreren is moeilijk eenduidig uit te leggen. Vooral als je weet dat taal het alleen maar ingewikkelder maakt, gezien het aan interpretatie onderworpen is. Eenledig schrijven is niet mogelijk, maar ik ga het hier toch proberen. Wat mij vooral een opgave lijkt is uit te leggen hoe je niet alleen snapt hoe het eenheidsbewustzijn werkt, maar ook hoe je het belichaamt. Er zullen in dit boek parallellen zijn met Advaita Vedanta, non dualiteit, Mindfulness en zelfs vormen van Boeddhisme, maar de strekking zal altijd zijn dat ALLES één is.

Misschien noem jij het liefde, het Universum, God of iets anders, voor mij heet het Eenheidsbewustzijn. Het is verleidelijk om elkaar in de terminologie te verliezen. Het kan zijn dat iets jou wel aanspreekt, of dat je uitgedaagd wordt uit te pluizen of ik het over hetzelfde heb vanuit jouw eigen context. Houd een open mind, gooi de deur niet dicht. Alles hier is bedoeld jou aan het denken te zetten om de verbinding te herkennen die er altijd al geweest is, maar waar je misschien bent gaan geloven dat deze er niet meer of nooit geweest is.

De illusie van leegte

Misschien voel je je afgesneden van iets. Misschien heb je het gevoel iets kwijt te zijn en hoop je dit weer terug te vinden. Ervaar je een leegte? Heb je gevoelens van afwijzing? Heb je het idee dat je niet gezien of erkend wordt voor hetgeen je allemaal doet? Hoe zit het met liefde geven, of ontvangen? Er zit hier vast wel een vraag tussen die je herkend als onbeantwoord, of als frustratie… Gefeliciteerd! Je bent een mens! Ergens waar de ‘ik’ is gaan verwijzen naar een persoon die leegte, afwijzing, teleurstelling enzovoorts ervaart, is een wereldmodel ontstaan die voor jou honderd procent werkelijk is, nietwaar? Hoogstwaarschijnlijk een wereld waar je pijn vermijd en plezier, spanning en sensatie opzoekt. Waar een schouderklopje goed gedrag beloont en fronsende wenkbrauwen gevoelens van afwijzing genereren.

Omgaan met teleurstellingen

Vaak gaan we nog harder ons best doen indien we de erkenning niet krijgen en als dat niet lukt voelen we ons mislukt. We zijn dubbel zo hard voor onszelf in de dingen die we het hardst wensen. Eerst lukt het al niet, dan raken we teleurgesteld dat het niet gelukt is om vervolgens teleurgesteld te zijn dat we teleurgesteld zijn geraakt… Want je roept misschien ook nog eens altijd dat falen niet bestaat, zeg maar. Hoe ontgijzel je jezelf van eindeloos gepieker, het gekwel van het denken? Je wilt of wenst een oplossing, maar negeren en doorlopen is natuurlijk ook nog steeds een optie.    

Hoe je dealt met bovengenoemde dingen, is een onbewust proces, een eigen methode, jouw model van de wereld dus. Je zou kunnen denken dat er een wereld over het bewustzijn heen wordt geplakt, maar het is eerder dat jouw wereld in het bewustzijn verschijnt. Dit besef, zou een eerste uitnodiging kunnen zijn wat betreft het ‘geloof’ dat alles één is, omdat alles in dat ene beweegt. Misschien ga ik hier te snel, dat kan ik moeilijk voor jou bepalen. Mocht ‘wie of wat ben ik?’ de vraag zijn die jou bezighoudt, lees dan vooral door. Misschien krijg je het antwoord, misschien help ik je op zijn minst een richting te geven van waar het mogelijk voor jou ligt. Een formule bestaat er niet. Ik ben via omwegen gekomen waar ik vandaag sta en ben waar ik ben.

Hoewel we niet dezelfde route hebben gelopen, durf ik wel te zeggen dat we ten alle tijden hetzelfde hebben verlangt: begrijpen waarom je doet wat je doet en vooral: waarom(?). Hoe, op welke manier en wat we communiceren komt ook allemaal uit datzelfde verlangen. De emoties die we voelen, ervaren, onderstrepen dit ook. Ergens in je leven kom je op het spirituele pad en kom je langs allerlei zaken die helderheid geven of je juist (weer) in de war maken. Sta mij nog even toe mijn definitie van ‘spiritualiteit’ omschrijven…

Een definitie

Voor mij -in één zin- is spiritualiteit het grote onderzoeken wat werkelijk waar is. Objectiviteit is een sleutel, maar dit is super moeilijk gezien het brein en onze persona automatisch associëren. Volharding is voor mijzelf een belangrijke factor geweest. Vragen blijven stellen en de antwoorden onderzoeken is een lange periode van het middenstuk van mijn reis geweest. ‘Als dit… Hoe kan het dan dat…?’. ‘Ik hoor je dit zeggen, maar net zei je…’.

Dit soort vragen waren voor mij de volwassen versie van de waarom-dan en wat-is-dat vragen die ik als kind mij ook al afvroeg. Ik stelde dus veel in twijfel omdat ik heel vaak ergens een liefdevolle en vriendelijke bullshit radar met een zacht alarm hoorde afgaan. Dit laatste herken je waarschijnlijk ook, dat gevoel dat er iets niet klopt. Alleen is het de vinger erop leggen wat dan weer lastig is. Wat is dan DAT ene? Bestaat er iets zoals een onbeschrijflijk weten, kennis zonder bron? Zonder woorden, zonder verklaring?  

Als je wilt help ik je graag doorzien hoe en welke weg je mogelijk naar de antwoorden hierop kunt nemen… Geen coaching, wel richting 😉