Verlies

‘Maandag gaat mijn vader dood’, klonk het met een stem vol met verdriet. Zo belde een goede vriend mij op. Wat je ook gelooft, hoe je er ook tegenaan kijkt, medium, verlicht of niet; de ‘dood’ blijft iets aards en mysterieus tegelijk. Ik ben er niet bang voor, maar liever over een dikke veertig jaar dan nu.

Zover er een keus is zal ik niet voor de ‘dood’ kiezen… Tenzij er een fysieke pijn, die met niets meer te behandelen is, dan is er maandag iemand uit zijn lijden verlost.Non dualiteit

Wel apart dat in een geval als deze de dag en het tijdstip bekend is. Een soort aftellen waarbij je veel dingen voor het laatst zal doen, lijkt mij. Daarentegen is het weer een mooi iets, want het komt voor niemand onverwachts. Afscheid of afronding is -verstandelijk gezien- belangrijk. Omdat er een stukje fysiek niet meer is en de directe interactie ook niet meer mogelijk is.

Daarom heet het ook ‘verlies’ en heb je iemand verloren. Hoe hier mee om te gaan verschilt per persoon, er is geen goede of verkeerde manier. Wel geloof ik dat het verdriet en gemis een plek in onze persona/verstand heeft.

Het leven na dit leven blijft leven

Uitgezoomd en Eenheidsbewustzijn-technisch-gezien, houdt het fysiologisch aspect van de mens ermee op. Alles is energie en beweegt in bewustzijn, zo ook het levende als het niet levende lichaam. We zijn niet ons lichaam, er is alleen bewustzijn. De ‘vorm’ blijft hetzelfde, alleen zonder lichaam. De een zal ‘de dood’ een transformatie noemen en de ander een transitie naar een niet-zintuiglijke staat van zijn.

In sommige kringen heet deze energie dan ‘spirit’ of ‘geest’, het is niet anders dan een benaming van de energie die er altijd is geweest en overal is. De energie voor, tijdens en na het fysieke, is dus altijd en tijdloos. ‘De dood’ is hierdoor een illusie, want de energie zet zich voort. De verstandelijke ‘ik’ is dan puur een herinnering in en tijdens het ‘nu’.

Onbeperkt communiceren

Dus nogmaals; alles is energie, dus met elkaar verbonden, dus ook wanneer het fysieke er niet meer is. Energie staat in verbinding met energie. Het punt dat ik over wil brengen is dat, -mede vanuit eigen ervaring als voormalig medium- energie ook met energie kan communiceren, hetzij met een flinterdunne lijn en inspanning. In dit laatste opzicht geloof ik ook in het voortbestaan van communicatie en kent óók deze geen limiet of begrenzing.

Rouwen is een menselijke ervaring. Sta jezelf de tijd toe om te ontdekken hoe jij persoonlijk het beste met verlies kunt omgaan. Stel geen eisen aan jezelf, vooral als je weet dat er in bewustzijn nog steeds een herkenbare energie is of voortbeweegt. De afwezigheid van een naaste is geen beperking, maar wel een uitnodiging om vanuit zelfonderzoek naar dit thema te kijken…